Hoe werkt deze therapie?

Mensen komen in therapie omdat ze hun klachten willen begrijpen. Vaak hangen deze klachten samen met overlevingsstrategieŽn. Door niets te zeggen, door weg te lopen, door te gaan zorgen of door iemand te verdedigen hebben we gezorgd dat het niet nog meer zou escaleren. B.v. Je zou de schuld krijgen van de ruzie van je ouders of de scheiding van je ouders. Of het echt zou gebeuren doet er niet toe, op dat moment dacht je er zo over. Een klein kind in het ziekenhuis is altijd traumatisch. Zeker vroeger toen ouders er niet bij mochten blijven. Maar ook getuige zijn van een ongeluk of een ruzie kan jaren bij je blijven.

Trauma's zitten in ons lichaam opgesloten. Door een trauma verliezen we de verbinding met onszelf, ons lichaam, onze familie, vrienden en onze omgeving.

Een voorbeeld:Stel dat, in een winkelcentrum of een plein plotseling een ontploffing plaats vindt. Wat doe je. Je vlucht, maar weet niet zo goed waar naar toe, je loopt zo hard als je kunt weg van waar je denkt dat de ontploffing plaats vindt. Je rent voor je leven. Vervolgens komt er een moment dat je denkt, wat ben ik aan het doen. Je realiseert je dat je rent en gaat je afvragen waar naar toe en of het nodig is nog steeds te blijven rennen. Je begint stil te staan, je merkt dat je uitgeput bent, je spieren verstijfd zijn, je gaat voor het eerst om je heen kijken. Je merkt dat je weer grond onder je voeten voelt en je begint je af te vragen waar de anderen zijn.

Een andere reactie is dat je van schrik aan de grond genageld staat. Je houdt je adem in en stikt bijna (hyperventilatie). Er komt vervolgens een moment dat dit tot je doordringt. Je voelt golven of stuwingen door je lijf gaan. Je knijpt in je handen, of trekt aan je haren. Vervolgens begin je pas te voelen dat dat pijn doet. Je denkt: "Oh, ik voel nog iets, ik ben er nog". Je begint de grond weer onder je te voelen, zucht en begint te ontspannen en om je heen te kijken in de chaos van de ontploffing.

Een derde reactie is dat je na de eerste schrik gaat helpen waar je maar kunt. Je overziet de situatie zoveel als mogelijk is, maar voelt zelf niets. Vervolgens komt er een moment dat je je realiseert dat je alles op de automatische piloot doet. Daarna ga je pas echt beseffen wat er met jezelf had kunnen gebeuren en je wordt moe, je merkt hoe gespannen je lichaam is, je hebt je adem ingehouden, je nek is verstijfd, je hebt hoofdpijn, je schouders doen zeer, `t is alsof je je heel langzaam uit een cocon bevrijdt en je begint na te denken over wat je ziet, hoort, ruikt, voelt. Je merkt dat je een droge mond hebt. Je durft je iets te ontspannen. Als je later deze ervaring aan een ander vertelt dan zeg je: "Ik stond verstijfd van schrik " of "ik leek te rennen voor mijn leven". erst komt bewustzijn, je gaat over jezelf nadenken. Je kunt niet zeggen "Ik sta verstijfd van schrik of ik ren voor mijn leven". Dat gelooft niemand. In de tegenwoordige tijd kun je niet over zo'n situatie communiceren. Daarna zeg je: 't was alsof ik. Je begint je ervaring in woorden te vatten of te wel in symbolen. "t was alsof ik zweefde, 't was alsof ik bedolven werd, etc. Dan komen de zintuigen. "t werd zwart voor mijn ogen, ik hoorde een hels lawaai, 't rook branderig. Ik had een hele droge mond. Ik voelde me heel alleen. Dan begin je om je heen te kijken en je realiseert je dat je op de aarde staat. Je voelt weer grond onder je voeten. Je begint dan het gebeurde te beschrijven dat je op aarde kwam en om je heen begint te kijken.

Waarom vertel ik dit verhaal

Als je mishandeld bent, b.v. door jongens op straat of je hebt een reuze val gemaakt of je hebt een ernstige medische behandeling ondergaan, dan ontstaan soort gelijke patronen. Het woord zegt `t al mis - handelen. Ook een auto ongeluk, waarbij de ander mis-handelt, is zoīn situatie. Een andere situatie is dat een ander `t voor je bestwil doet, b.v. een chirurg. In dit laatste geval onderga je `t vrijwillig, de ander doet je pijn, maar je weet dat er geen opzet in het spel is, noch nalatigheid of slordigheid, maar dat de ander alles inzet om je te helpen. Vandaar dat in het laatste geval het zo belangrijk is om tevoren te vertellen wat je kunt verwachten. De pijn die je te verduren krijgt is voorspelbaar, je weet wat daarna komt en daarna. In de andere gevallen is de pijn niet voorspelbaar. `t overkomt je ineens, je kunt je er niet op voorbereiden, net als bij de ontploffing. Je schrikt. "Je komt met de schrik vrij, je staat verstijfd van schrik, je schrikt je een aap". Dit zijn uitdrukkingen die aangeven wat er gebeurt, je kunt je gevoel niet benoemen. Het is alsof daar geen woorden voor zijn, je bent niet helemaal meer van deze wereld, in de zin dat je er niet met je zinnen (je zintuigen) bij bent. Je ziet er ook de zin niet van in. We hebben het woord "zinloos geweld". Je kijkt niet om je heen, je hoort ook niet echt wat er om je heen gebeurt. Je lichaam, je hersens kunnen deze informatie niet allemaal ineens bevatten. Je moet bijkomen van de schrik. Bijkomen, je moet er weer bijkomen. Er weer bijkomen komt veel voor. 's avonds in bed denken we nog eens na over de dag en denken: "ik had dat moeten zeggen of ze bedoelden dat en daar werd zo op gereageerd of waarom antwoordde de ander zo, ik bedoelde `t toch goed, waarom begrepen ze `t niet, etcetera, etcetera. Je kunt het nog navertellen. Maar na een traumatische gebeurtenis, b.v. na een ongeluk kunnen we thuis komen en dan ineens gaan bibberen als `t tot ons doordringt wat er allemaal gebeurd is. Maar vaak zijn we stukken kwijt uit ons geheugen. Dan moet er op lichaamsniveau gewerkt worden. Als we b.v. na een auto ongeluk vertellen wat er gebeurd is, dan komen we weer in dezelfde situatie en de oude reacties ontstaan weer. Levine ontdekte dat het belangrijk is de lichamelijke reacties weer bewust te maken. Wat gebeurt er in je lichaam. B.v. "toen die auto eraan kwam, draaide ik me af". Therapeut herhaalt, "je draaide je af" en de cliŽnt krijgt de tijd om een plaatje te maken van wat er gebeurde en vervolgens erover na te gaan denken. "Mijn hart bonsde in mijn keel", etc. . Zo krijg je weer greep op je reacties en je herinnering en daardoor op het heden. Het zal duidelijk zijn dat als een trauma heel lang geleden is de therapie langer duurt. B.v. je bent mishandeld in je jeugd door wat voor oorzaak ook, of je hebt op zeer jonge leeftijd in het ziekenhuis gelegen. Je bent angstig geworden, bang om te falen, je bent wantrouwend, je probeert op allerlei manieren weer greep op of controle over de situatie te krijgen. Je bent of te gauw boos of je durft geen eigen mening te hebben, je ontloopt beslissingen of stelt van alles uit of doet `t op het laatste moment. Dit patroon bestaat al zo lang en omdat je in het heden niet goed reageert, te boos, te afwachtend, word je weer niet begrepen. Je begrijpt zelf vaak niet waarom je zo reageert. Je reageert op grond van oude patronen, die in het lichaam opgeslagen liggen. Patronen die je gedrag in het heden nog steeds bepalen. Een somatic experience therapie kan dan ook in een paar sessies opgelost zijn, maar kan ook veel langer duren. De leeftijd waarop het trauma ontstaan is, is van belang. Een trauma van lang geleden kan dan met meerdere ervaringen verbonden zijn. CliŽnten zeggen: "Ik zie nu wat er gebeurde, ik wist het wel, maar zie nu dat er veel meer aan de hand was". Of clienten zeggen: "Ik zie het nu heel anders" of "er is iets met me gebeurd, ik zie dingen helderder".

 

Wie is Carolien Entrop?

Wat voor soort symptomen of klachten
komen in aanmerking voor deze therapie?

Hoe werkt deze therapie?

Een therapie die op lichaamsniveau werkt

Somatic experiencing - een therapie van Peter Levine
Wetenschappelijk onderzoek

 

Psychotherapie praktijk Amsterdam Carolien Entrop
Rooseveltlaan 205 - 1079 AR Amsterdam
Tel: 020-6426017 of 0629002671
e-mail: crisis@traumatherapie-amsterdam.nl

De therapieën worden in het algemeen vergoed, afhankelijk van uw verzekering

 

 


Trauma therapie

Somatic experiencing

Opstellingen?

Blog


 

© 2018 Psychotherapie praktijk Amsterdam†Carolien Entrop

 Drs. A. Carolien Entrop

   Psychotherapie praktijk Amsterdam
   Carolien Entrop

   Trauma therapie

   Somatic experiencing

  Opstellingen

   Blog

 

Psychotherapie praktijk Amsterdam Carolien Entrop
Rooseveltlaan 205 - 1079 AR Amsterdam
Tel: 020-6426017 of 0629002671
e-mail: crisis@traumatherapie-amsterdam.nl
De therapieën worden in het algemeen vergoed, afhankelijk van uw verzekering
Wat voor soort symptomen of klachten
komen in aanmerking voor deze therapie?
fibromyalgie angst aanranding aanval achterdochtig achtervolgings-dromen ademen adhd alleen angst argwaan bang bedreiging besluitloos bevende of trillende handen bewegingsloos bezorgdheid bindingsangst boosheid borderline claustrofobie concentratie depressie diefstal dissociatie duizelig dwang-gedachten eenzaam flashbacks fobie focussen fybriomyalgie misbruik ...
Blijf er niet mee rondlopen!!
Laat het niet je leven beheersen